zaterdag 26 mei 2018

Feest deel 1 - Uitnodigingen kinderfeestje handletteren

Bij een kinderfeestje horen uitnodigingen. Nu ben ik al een poosje aan het minimaliseren, op maken wat ik heb, weinig nieuw kopen en ook in deze wilde ik daar iets mee doen. Uitnodigingen voor verjaardagen had ik niet, ook niet iets wat ermee door kon. 

Totdat ik ineens dacht: Wit kaartkarton, zwarte pen, gewoon zelf handletteren (poging daartoe, had het nooit eerder gedaan). Ik vond nog een velletje zilverpapier en bijpassende splitpennen (ooit gekocht bij Action). 

Kort nagedacht en dit ervan gemaakt:

Simpele uitleg: Onderste feestje - pen neerzetten, niet loslaten van papier, helemaal doorschrijven en aan het eind streepje bij de t en puntje op de j. Rest van de letters heb ik steeds de linkerkant geaccentueerd. Beetje op gevoel, geen idee of er regels voor zijn, ik heb me er nooit in verdiept...



Binnenin gewoon een getypt briefje met de informatie en daarbij als cadeautip zwemkaartjes voor het zwembad. Ze wil graag zwemmen met Peter, maar 9 euro voor hen beiden iedere keer vind ik niet een wekelijks uitje. Wie weet krijgt ze wel 1 of 2 kaartjes en heeft ze iets leuks voor de vakantie :)...

O, ik had geen enveloppen genoeg. Kopen? Nee, maar wat dan wel. Ik had nog een restje inpakpapier. Op de foto ietwat vertekend, maar het is heel mooi lichtrose met zwarte stippen (ooit gekocht bij Ikea).


Beetje passen en meten en exact pasten alle 9 kaarten uit het reststukje: 

In 1 hoek de namen geschreven, zodat we wisten welke kaart voor wie was en Christilène heeft ze uitgedeeld.

Uiteindelijk werd het feestje uitgesteld, dus we hebben nog een los briefje erachteraan gedaan met de nieuwe datum. Dat was nog wel grappig: Ik had de namen erop geschreven, zus van een vriendinnetje van Christilène gevraagd of ze haar wilde helpen met uitdelen. Eenmaal thuis 's middags vroeg ik of het gelukt was. 'Ze hoefde me niet te helpen, ik kon het zelf...' Ik noem meteen 1 naam van een meisje waarvan ik weet dat ze die naam nog niet kent. 'Nee, die heb ik niet gegeven...' Ik kreeg al kriebels, stel dat ze van de 9 uitnodigingen de helft verkeerd heeft uitgedeeld en ik straks telefoontjes krijg van mama's wiens kind in eerste instantie niet was uitgenodigd en ik zometeen 15 kinderen rond heb huppelen :P... Maar nee, die ene uitnodiging zat nog braaf in de tas, de rest was uitgedeeld en feit dat op het feestje zelf vervolgens alle kindjes er waren, maakte me weer beschaamd. Loslaten mama, loslaten... 
Die kleine tut kan gewoon al die namen al lezen, huh? Dat wist ik zelf nog niet... Ze schrijft sinds kort ook Jochanan, maar de J in spiegelbeeld. Ik zeg 'waar heb je dat geleerd?' 'Oh, dat had ik een keer ergens gezien...' Dus stapels papiertjes, knutsels, kleurplaten zijn voor hem en dat is heeeel duidelijk te zien voor ons, want met hanepootjes staat het erboven: jochanan...

Nou, misschien kun je iets met het uitnodigingen-idee. Geen splitpennen? Label vastplakken met een lintje en washi-tape kan natuurlijk ook, of een kleinere kaart en dan zonder label. 

Ik zal de rest van het feestje proberen ook in blogs te schrijven. Steeds een stukje in de hoop dat ik je kan inspireren :)...

Voor de besparing zou je het zelf kunnen doen. Maar vrij eenvoudige kaarten heb je al vanaf nog geen 10 euro per 10 stuks of bijv. 6 voor 4 euro. 
Zelf heb ik ooit 1 euro betaald voor het kaartkarton, het zilveren papier gekregen en de splitpennen gekocht, misschien 1 euro. Restje inpakpapier, totaal ruime euro voor 10 uitnodigingen. Leuk om te doen, maar wel meer werk dan alleen kaartjes schrijven ;)...

Maak jij weleens zelf uitnodigingen? Heb je weleens kaarten gehandletterd?

vrijdag 25 mei 2018

Waarom het stil blijft...

Het gaat goed hier en minder goed. Goed: De zon schijnt, vogels zingen en fluiten, kids reageren tot nu toe vrij flexibel op diverse opvang in huis, er wordt voor ons gekookt, gestreken, gezogen, opgepast en nog veel meer.

Minder goed: Maandag zat ik op de HAP omdat ik niet goed ben geworden.
Wel bijzonder dat ik er weinig aan over heb gehouden. Voel me dankbaar dat het zo goed is afgelopen... Woensdag moest ik voor controle (n.a.v. m'n dagopnames vorige week) en toen moest ik meteen blijven... Heel fijn dat ik meteen geholpen ben met infuus. Dankbaar dat Peter last minute nog vrij kon krijgen van z'n werk en was er eerst sprake van dat ik misschien pas vrijdagmorgen naar huis mocht, mocht ik toch eerder naar huis. Heeeeerlijk weer in m'n eigen bed, knuffelen met de kids, echt fijn om weer thuis te zijn...

Voordeel van de 3e; niet zo bleu meer. 'Wilt u alstublieft een dunne naald gebruiken?'
Tot verbazing van de verpleegkundige ging 500/u prima door een dunne naald, 0x storing, helemaal blij mee...
Zodoende dus beetje stil hier. Ik heb 2 ochtenden alleen voor Jochanan gezorgd (lees: op de bank gelegen, hij speelde lief, alleen schone broeken gegeven) en ben zo ontzettend blij dat dat tot nu toe verantwoord is. Toen ik zwanger van hem was, viel ik om de haverklap flauw, echt niet te doen om dan voor een kindje te zorgen...
Nu nog laag, op mijn verzoek hoog gezet, zodat ik in de nacht 'afgekoppeld' kon slapen...
 Stiekem zag ik wel een beetje op tegen de 'uit-school-uren', als Jochanan uit bed is en dat ik dan tot bedtijd moet overbruggen met vermoeide kinderen, eten moet maken en met hen moet eten. Tot nu is her gegaan...

Vandaag lekker genieten van het uitgestelde kinderfeestje voor Christilène. Met dank aan Peter en m'n zusje die dit voor hun rekening nemen. Plannetje had ik zelf al uitgedacht, maar de uitvoering gaat me niet lukken. Ik ben blij dat ik weer thuis ben uit ziekenhuis, kan ik fijn even een keer om het hoekje spieken of uit het raam kijken als de tuttebelletjes onder de veranda zitten :)... En wetend dat het in goede handen is, altijd fijn :)...

Nou, hopelijk kan ik snel het bloggen weer een beetje oppakken, maargoed kom af en toe maar even kijken of er nog een update te lezen is ;)...

M'n eerdere blog gemist en denk je nu 'huh?' Lees dan nog even terug.

vrijdag 18 mei 2018

Waarom het stil was op m'n blog...

Mailtjes, berichtjes via Facebook, appjes met maar 1 vraag 'waar ben je?' Nou, even snel een update, we zitten een beetje temidden van een rollercoaster op dit moment...

Tot ons verdriet overleed Peters moeder op Bevrijdingsdag in de leeftijd van 58 jaar (dank voor de lezers die n.a.v. de krantenadvertentie een reactie, mail of kaart stuurden!). Toen ik die week erna 2x in elkaar zakte en me beroerd voelde, gooide ik dat op de weinige slaap, emoties, teveel van alles, enz.

Christilènes feestje ging niet door, die viert ze volgende week vrijdag bij leven en welzijn, onze vakantie werd gevuld met allerlei regeldingen, maar donderdagmiddag voelde ik me zo slecht dat Peter stelde vast dat ik zwanger was. Ik geloofde hem niet. Toch maar een test gedaan en.........


We zijn ZWANGER!! Niet te bevatten, ik kan het zelf nog amper geloven... Ik voel me ontzettend dankbaar, maar het is weer erg pittig (klik even op de link om te lezen wat zwanger zijn voor mij inhoudt)... De rouwdienst/begrafenis heb ik met behulp van medicijnen nog bij kunnen wonen en daarna was de pap he-le-maal op. Ik kòn echt niet meer. Ik ben niet zo zielig in die dingen, maar ik kon letterlijk niet meer op m'n benen staan. In bed gedoken bij m'n ouders waar we de kids ophaalden, daarna naar huis weer in bed en maandag toch maar gebeld met de huisarts. 'Het gaat echt niet meer, ik ben zo ontzettend ziek en al ruim 3 kg lichter :(...'

Deze kent mijn geschiedenis inmiddels, verwees me door naar het ziekenhuis. Dinsdag kreeg ik al een oproep, woensdagmorgen kon ik al terecht en ik ben meteen opgenomen voor een dag waarin ik 2 liter infuus kreeg. Donderdag weer terug voor een 2e lichting. En nog zwaardere medicijnen...

Het ging echt niet meer, ik lag 24/7 in bed en raakte weer in de negatieve spiraal. Ik voel me nu zeker niet fit, maar bij hoe ik me maandag voelde, ben ik echt een ander mens. Ik moet echt heel rustig aan doen (niet aan mij besteed). Lang rechtop zitten gaat niet (en tóch hoop en bid ik dat ik snel weer 1x per zondag een kerkdienst kan bijwonen, afgelopen zondag was ik daar nog te ziek voor), kleine stukjes lopen, kleine inspanningen, maar alles in porties. Waar ik voorheen hop de was aan de lijn hing, deed ik dat maandag per 2 luiers tegelijk, daarna uitrusten en liggen en jezelf hondsberoerd voelen... Ehm, ik kan je zeggen: Dan hangt om 16u je was nog steeds niet aan de lijn ;)... Geloof me: Het moment dat je na zo'n periode van ziek zijn ineens je was in 1 keer aan de lijn kunt hangen, voelt dan als iets waar je dankbaar voor bent... Al die gewone dingen worden ineens speciaal...

Ik voel me happy. Huh? Ja, ondanks dat ik best ziek ben, ben ik echt blij en dankbaar.
- Er wordt veel voor ons gebeden. Op dit moment hebben we best veel voor onze kiezen, maar we voelen ons echt gedragen door ieders gebed. Dank daarvoor!
- Zo ontzettend veel leuke reacties gekregen, warme knuffels en mensen die oprecht blij voor ons waren, we voelen ons gesteund
- Teveel aanbiedingen om op te noemen van familie, vrienden, gemeenteleden, buren, enz. Ze willen koken, oppassen, in de nacht gebeld worden (als het nodig mocht zijn ;)), Christilène naar school brengen, strijken, helpen in het huishouden, me naar het ziekenhuis brengen, en nog véél meer. Wat een zegen, wat een zegen, ik kan er nog steeds niet over uit...
- De zon schijnt :)! Ik heb dinsdag zomaar even in een ligstoel rond 14u buiten gezeten onder de veranda. Deken over me heen. Het was rustig, nog geen kindjes uit school, Jochanan sliep, Peter aan het werk op z'n kantoor. Heerlijk!
- M'n vitamine D is gestegen naar een mooie hoogte, nl. 84 (!!) Wow, ik ben zo dankbaar, want de ampullen krijg ik niet meer weggewerkt, dus m'n stootkuur was nog niet af. De kleine onderhoudsdosis met pilletjes lukt gelukkig wel...
- In het ziekenhuis zijn vrijwillige pianisten die op de vleugel in de hal muziek maken 's middags. Door de medicijnen kon ik weer even rechtop zitten en heb ik zomaar op de gang even ervan kunnen genieten op 2 hoog. Lekker zonder de drukte van de centrale hal, maar wel schitterende muziek. Ook al kan ik dan zelf even niet spelen nu, toch zomaar een cadeautje :)...
- We hebben een echo gehad en daarop onze rijstkorrel gezien ;)... Met kloppend hartje! Wonderlijk hoe dat kan... Ik ben nog maar 6 weken zwanger, maar voor m'n idee weet iedereen het inmiddels. Vorige keren heb ik het met 4/5 weken al iedereen moeten vertellen, bijv. vanuit het ziekenhuis, dus die 6 weken is al een hele mijlpaal (hoewel er al heel wat mensen een vermoeden hadden begreep ik later, omdat ik er zo slecht uit zag... Ahum...)

En die reactie van Christilène was kostelijk toen we vertelden dat we een kindje verwachten: 'Hoe heet de baby?' Hahaha, wij lagen dubbel, zo heerlijk hoe een kind kan reageren... Op haar vraag hoe groot de baby was, antwoordde ik 'zo groot' en hield m'n vingers een paar mm van elkaar. Ze giechelde en ging het tegen iedereen vertellen. De buurvrouw had het al gehoord, vriendinnetjes, op school, iedereen moest het weten 'ik heb een leuke verrassing... Weet je wat? Mijn mama heeft een baby in haar buik...'

Eenmaal thuis van school zei ze 'mam, 1 ding is wel leuk voor jou. We hebben op school met iedereen in de klas voor jou gebeden...' Ahh, smelt...

Hoe nu verder? Nog geen idee eigenlijk. Ik typ m'n blogs vanaf nu in delen en heb gewoon een stuk minder energie dan voorheen. Ik heb leuk werk afgezegd, gezellige bijlessen geannuleerd tot nader orde, ga niet meer mee op schoolreis met Christilène (daar was ze erg verdrietig over, snap ik, ik ook...), enz. Dat zijn dingen die ik vreselijk vind. Ik houd van m'n werk, m'n leerlingen en vind iets afzeggen dat ik heb beloofd afschuwelijk. Maar het is niet meer verantwoord op dit moment. Dan moet je keuzes maken, hoe vervelend ook. Ik blijf bloggen, doe dit voornamelijk liggend (heb in 1 van m'n vorige zwangerschappen zelfs administratief werk gedaan voor een school ;)) en op tijdstippen dat het mij uitkomt. Het kan dus best een keer een week stil zijn, of 2... Het is geen onwil, maar jullie zullen vast begrijpen dat hier thuis nu even voor gaat...

Geniet van het mooie weer!

zaterdag 5 mei 2018

Gelukkie - 6 van 6

Koffie is prijzig, vooral als je perse dat ene rode DE-merk wilt ;)... Liefst gebruiken we koffiebonen, maar al voor onze nieuwe uitdaging hadden we door dat die er bijna letterlijk doorheen vliegen. Voor een kop koffie gebruik je met bonen veel meer dan met filterkoffie. 

Kortom; dat bewaarden we voor het weekend, een keer een luxe kop koffie, visite, enz.

Groot was dan ook de verrassing toen we een grote zak en een blik koffiebonen kregen van iemand, omdat de machine het niet meer deed. Whoehoee, ik voel me superrijk :)!

Kijk dan:

We hebben het al geproefd natuurlijk, het smaakte heerlijk! Die linkse is pittig, ik houd daar wel van, zelf drink ik koffie met gekookte melk, dan hoef ik niet zo'n slappe bak ;)... 
Mjammie, hiervan genieten we voorlopig!!

Alweer het laatste gelukkie van deze week, ik kan de komende 3 maanden nog wel dagelijks vullen met gelukkies, maar komende week staan er weer andere blogs op het programma ;)... Wellicht binnenkort weer een keer zo'n blogweek als achterliggende week... 

Hoe drink jij koffie (of drink je geen koffie)? Bonen/filtermaling? Sterk/slap? Met koffiemelk/poedermelk/gekookte melk? 

vrijdag 4 mei 2018

Gelukkie - 5 van 6

Wat was het laatste heerlijk weer! Natuurlijk gaan we dan vitamine D scoren en lekker buiten zitten...

Een kop koffie (in de warmhoudbeker, die blijft favoriet;)) voor Peter, (verse) thee voor mij, zelfgebakken koekjes, een glaasje geplukte paardenbloemen door de kinderen: 


Het drinken is maar een paar tellen, koekje is zo op, want... die zandbak hè... 


Ineens weet ik hoe het shirt vermoedelijk zandvlekken heeft gekregen ;)... Geeft niet, ze zijn uren samen zoet geweest, kilo's koekjes werden gebakken en we hebben genoten met elkaar... 

Ben jij ook met 1 zonnig dagje al heerlijk buiten?

Lees de andere gelukkies nog terug :)...

donderdag 3 mei 2018

Gelukkie - 4 van 6

Gisteren deelde ik al het heerlijke boodschappenpakket dat we hadden ontvangen. Brood bakken we altijd zelf, ik koop het nooit meer. Maar met 3/4 gekregen brood moet je dan toch op korte termijn iets, want weggooien is jammer. Peter maakte heerlijke tosti's ermee:

Tosti met kaas en plakjes snoeptomaatjes, gewoon in de pan, dus niet in een tosti-ijzer. Ook lekker met cherrytomaatjes, een gesnipperd uitje of een plak ham, mmm lekker:

We hadden kerriesoep gekregen:

Een paar handen macaroni erin, heerlijk, een goed gevulde soep! Tosti's erin dippen 
en smullen maar: 

Zo kan 'oud brood' ineens een delicatesse worden, wat hebben we gesmuld met elkaar! Ik voel me echt ontzettend gezegend op zulke momenten. Wellicht is het voor anderen 'afval', ik weet dat de soep weggegooid zou worden als wij het niet zouden opeten. Voor dit soort dingen is het niet vervelend om het te 'redden' hoor ;)...

Wat is jouw favoriete tosti-recept?

Gewonnen met de winactie? Kijk even hier, ik heb nog niet van iedereen een mail ontvangen met adresgegevens...